عشق گاهي ناودان گريه ي اشک بهار 
عشق گاهي طعنه بر سرو است در بالاي دار

عشق گاهي مي رود آهسته تا عمق نگاه 
 همنشين خلوت غمگين آه

عشق گاهي شور رستن در گياه   
عشق گاهي غرقه ي خورشيد در افسون ماه

عشق گاهي سوز هجران است در اندوه ني
رمز هوشياري ست در مستي مي

عشق گاهي آبي نيلوفري ست
قلک انديشه ي سبز خيال کودکي ست

عشق گاهي شرم خورشيد است در قاب غروب
روزه اي با قصد قربت، ذکر بر لب، پايکوب

عشق گاهي هق هق آرام اما بي صدا
اشک ريز ذکر محبوب است در پيش خدا

عشق گاهي طعم وصلت مي دهد
مزه ي شيرين وحدت مي دهد

عشق گاهي شوري هجران دوست
تلخي هرگز نديدن هاي اوست

عشق گاهي مشق هاي کودکي ست
حس بودن با خدا در سادگي ست

عشق گاهي کيمياي زندگي ست
عشق در گل راز ناپژمردگي ست

عشق گاهي هجرت از من، ما شدن
عشق يعني با تو بودن ما شدن

عشق گاهي بوي رفتن مي دهد
صوت شبناک تو را سر مي دهد

عشق گاهي نغمه اي در گوش شب
عادتي شيرين به نجواي دو لب

عشق گاهي مي نشيند روي بام
گاه با صد ميل مي افتد به دام

عشق گاهي سر به روي شانه اي
اشک ريز آخر افسانه اي

عشق گاهي يک بغل دلواپسي
عطر مستي، سازِ شب بو، اطلسي

عشق گاهي هم حکايت مي کند
از جدايي ها شکايت مي کند

عشق گاهي نو بهاري گاه پاييزي سرخ زرد!
گاه لبخندي به لب هاي تو گاهي کوهِ درد

عشق گاهي دست لرزان تو مي گيرد درون دست خويش
گاه مکتوب تو را ناخوانده مي داند ز پيش

عشق گاهي راز پروانه است پيرامون شمع
گاه حس اوج تنهايي ست در انبوه جمع

عشق گاهي هم خجالت مي کشد
دستمال تر به پيشانيٍ عالم مي کشد

عشق گاهي ناقه ي انديشه ها را پي کند
هفت منزل را تا رسيدن بي صبوري طي کند

عشق گاهي هم نجاتت مي دهد
سيب در دستي و صاحبخانه راهت مي دهد

عشق گاهي در عصا پنهان شود
گاه بر آتش گلستان مي شود

عشق گاهي رود را خواهد شکافت
فتنه ي نمروديان زو رنگ باخت

عشق گاهي خارج از ادراک هاست
طعنه ي لولاک بر افلاک هاست

عشق گاهي استخواني در گلوست
زخم مسماري ست در پهلوي دوست

عشق گاهي ذکر محبوب است بر ني هاي تيز
گاه در چشمان مشکي اشک ريز

عشق گاهي خاطر فرهاد و شيرين مي کند
گاه ميل ليلي اش با جام مجنون مي کند

عشق گاهي تاري يک آه بر آيينه اي
حسرت نا ديدن معشوق در آدينه اي

عشق گاهي موج دريا مي شود
گاه با ساحل هم آوا مي شود

عشق گاهي چاه را منزل کند
يوسفين دل را مطاع دل کند

عشق گاهي هم به خون آغشته شد
با شقايق ها نشست و هم نشين لاله شد

بی دلیل آسمان ابریست
بی دلیل باران می بارد
بی دلیل دلتنگ شده ام
در این ازدحام فکر و قهر و دغدغه
بی دلیل شعر می گویم
ملامتم مکن
من که دریا نیستم
من تنها شاعری هستم تهیدست
که به بهانه ابرو باران و قهر
شوریده می شود
وشعر می گوید.

خانه دوست کجاست؟

روزگارا قصد ایمانم مکن
زانچه می گویم پشیمانم مکن

کبریای خوبی از خوبان مگیر
فضل ِمحبوبی ز محبوبان مگیر

گم مکن از راه پیشاهنگ را
دور دار از نام ِ مردان ننگ را

گر بدی گیرد جهان را سر بسر
از دلم امیّد ِخوبی را مبر

چون ترازویم به سنجش آوری
سنگِ سودم را منه در داوری

چونکه هنگام ِنثار آید مرا
حبِّ ذاتم را مکن فرمانروا

گر دروغی بر من آرد کاستی
کج مکن راه ِمرا از راستی

پای اگر فرسودم و جان کاستم
آنچنان رفتم که خود می خواستم

هر چه گفتم جملگی از عشق خاست
جز حدیثِ عشق گفتن دل نخواست

حشمتِ این عشق از فرزانگی ست
عشق بی فرزانگی دیوانگی ست

دل چو با عشق و خرد همره شود
دستِ نومیدی ازو کوته شود

گر درین راه ِطلب دستم تهی ست
عشقِ من پیش ِخرد شرمنده نیست

روی اگر با خون دل آراستم
رونق ِبازار او می خواستم

ره سپردم در نشیب و در فراز
پای هشتم بر سر ِ آز و نیاز

سر به سودایی نیاوردم فرود
گرچه دستِ آرزو کوته نبود

آن قدَر از خواهش ِدل سوختم
تا چنین بی خواهشی آموختم

هر چه با من بود و از من بود نیست
دست و دل تنگ است و آغوشم تهی ست

صبر ِتلخم گر بر و باری نداد
هرگزم اندوه ِ نومیدی مباد

پاره پاره از تن ِخود می بُرم
آبی از خون ِ دل ِخود می خورم

من درین بازی چه بردم ؟ باختم
داشتم لعل ِ دلی ، انداختم

باختم، اما همین بُردِ من است
بازیی زین دست در خوردِمن است

زندگانی چیست؟ پُر بالا و پست
راست همچون سرگذشتِ یوسف است

از دو پیراهن بلا آمد پدید
راحت از پیراهن سوم رسید

گر چنین خون می رود از گُرده ام
دشنه ی دشنام دشمن خورده ام

سال ها شد تا برآمد نام ِ مرد
سفله آنکو نام ِمردان زشت کرد

سروبالایی که می بالید راست
روزگار ِکجروش خم کرد و کاست

وه چه سروی، با چه زیبی و فری
سروی از نازک دلی نیلوفری

ای که چون خورشید بودی با شکوه
در غروبِ تو چه غمناک است کوه

برگذشتی عمری از بالا و پست
تا چنین پیرانه سر رفتی ز دست

خوشه خوشه گرد کردی، ای شگفت
رهزنت ناگه سر ِخرمن گرفت

توبه کردی زانچه گفتی ای حکیم
این حدیثی دردناک است از قدیم

توبه کردی گرچه می دانی یقین
گفته و ناگفته می گردد زمین

تائبی گرزانکه جامی زد به سنگ
توبه فرما را فزون تر باد ننگ

شبچراغی چون تو رشکِ آفتاب
چون شکستندت چنین خوار و خراب؟

چون تویی دیگر کجا آید به دست
بشکند دستی که این گوهر شکست

کاشکی خود مرده بودی پیش ازین
تا نمی مردی چنین ای نازنین

شوم بختی بین خدایا این منم
کآرزوی مرگِ یاران می کنم

آنکه از جان دوست تر می دارمش
با زبان ِتلخ می آزارمش

گر چه او خود زین ستم دلخون تر است
رنج ِ او از رنج ِمن افزون تر است

آتشی مُرد و سرا پُر دود شد
ما زیان دیدیم و او نابود شد

آتشی خاموش شد در محبسی
دردِ آتش را چه می داند کسی

او جهانی بود اندر خود نهان
چند و چون ِ خویش به داند جهان

بس که نقش ِ آرزو در جان گرفت
خود جهان ِ آرزو گشت آن شگفت

آن جهان ِ خوبی و خیر ِبشر
آن جهان ِ خالی از آزار و شر

خلقتِ او خود خطا بود از نخست
شیشه کی ماند به سنگستان درست

جان ِ نازآیین ِ آن آیینه رنگ
چون کُند با سیلی ِ این سیل ِسنگ؟

از شکست او که خواهد طرف بست؟
تنگی ِدستِ جهان است این شکست

پیش ِ روی ما گذشت این ماجرا
این کری تا چند و این کوری چرا

ناجوانمردا که بر اندام ِ مرد
زخم ها را دید و فریادی نکرد

پیر ِ دانا از پس ِهفتاد سال
ازچه افسونش چنین افتاد حال؟

سینه می بینید و زخم ِ خون فشان
چون نمی جویید از خنجر نشان؟

بنگرید ای خام جوشان بنگرید
این چنین چون خوابگردان مگذرید

آه اگراین خوابِ افسون بگسلد
از ندامت خارها در جان خلد

چشم هاتان باز خواهد شد زخواب
سرفروافکنده ازشرم ِ جواب

آن چه بود؟ آن دوست دشمن داشتن
سینه ها از کینه ها انباشتن

آن چه بود؟ آن جنگ و آن خون ریختن
آن زدن، آن کشتن، آن آویختن

پرسشی کان هست همچون دشنه تیز
پاسخی دارد همه خونابه ریز

آن همه فریادِ آزادی زدید
فرصتی افتاد و زندانبان شدید

آنکه او امروز دربندِ شماست
در غم ِ فردای فرزند ِ شماست

راه می جستید و در خود گم شدید
مردمید، اما چه نامردم شدید

کجروان با راستان در کینه اند
زشت رویان دشمن ِ آیینه اند

آی آدمها صدای قرن ِماست
این صدا از وحشتِ غرق ِشماست

دیده در گرداب کی وا می کنید؟
وه که غرق ِخود تماشا می کنید

به ریشه ها فکر می کنم و به تعلقاتم
الان که این خطوط رو می نویسم خورشید در شرقترین جای آسیا میخواد غروب کنه...بعد از یه بارون حسابی تماشای غروب خورشید منو یاد عزیزترین کسانم می اندازه

اینجا فهمیدم می شه دور بود اما دلتنگ نبود..
اینجا فهمیدم می شه نزدیک بود اما دلتنگ

یاد این شعر افتادم:" دوست نشسته در نظر من به کجا نگه کنم؟
                           دوست گرفته شهر دل من به کجا سفر کنم؟

فرصت آمدنش که باشد

آرام و پنهان ، راه ِ دل ِ تو را می جوید!

چراغ  ِ‌ دل را که نمی توان خاموش کرد..

شهریور هشتادوهشت / سیدمحمد مرکبیان

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم/ در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار/ پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود/ عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس در گهی/ چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود/ در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی عشق زجانم برده طاقت ورنه من/ داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم «رهی» باشد زتنهایی خموش/ نغمه ها بودی مرا تا هم زبانی داشتم

دلم برای سوز صدای عمو خسرو تنگ شد در این غروب ...حال همه ما خوب است اما تو باور نکن

نا خودآگاه ته دلت قنج می رود  ، برای راز و نیازهای شبانه...آخ برای ختم قران و ...اشکهای داغ

و امسال اما سال غریبیست

به هیچ بهانه ای   دلت سبک نمی شود

فقط کافیست لحظه ای کوتاه یاد ایرانم بیفتم

به یادمادران و پدران مظلوم

انوقت سر م سوت می کشد

از آنی  که رفت ..از آنی که  شد...

آنوقت هر چراعانی در این شهر غریب  به هر بهانه ای دلت را به خون می نشاند

ونغمه ی هر سازی  در این روزهای عزیز از هر طبل عزائی تلخترمی کند کامت را

دل من سخت ساده میگیرد دل من سخت ساده می میرد این روزها

مولایم  غمی تلنبار شده است روی این دل کوچکم که بار به دوش کشیدنش

بسی سنگین تر از غم شب بیست ویکم ماه رمضان است مرا ببخش که امشب سوگوارترم!

یاریمان کن مولا

ما این وطن را همیشه سبز می خواهیم.

از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

عتاب یار پریچهره عاشقانه بکش
که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند
هر آنکه خدمت جام جهان نما بکنند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

تو با خدای خود انداز و کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

یادم می آید با شیوا شناوری دوست صدیقم قرار گذاشته بودیم اسم دخترمان را باران بگذاریم...هر وقت که باران می آید یاد می کنم سه دوست سنگ  صبورم را فاطمه-شیوا-هانیه

از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم

چقدر دلم برای حروف الفبای فارسی تنگ شده است..

اینجا غریب نیستم چون تک تک دوستانم را در دل دارم
اینجا هر گلی را که می بینم صورت یکی از شما ها برایم مجسم می شود
چقدر دوستتان داشته ام و خود بی خبر بودم
اینجا فقط حسرت این را می خورم که چرا روزی چندین بار به هر یک از شما نگفته ام که دوستتان دارم

مادر دوستت دارم
پدر دوستت دارم
سینا-شیوا - فاطمه - هانیه-
مژگان-آیدا- مهراوه-فاطمه-صدیقه -
اعظم-الهام و همه برادرانم...

دیدن صحنه هایی از محاکمه انسانهایی شد که غربت در کشور خودشون از چهرشون می بارید

خدای من! چه می کنند! با برادران هم رزمشان!

خدای من!خدای من..استخوانهایم میلرزد..چگونه به صبوری اشان بخوانم؟

خدایا صبر ...خدایا صبورییییییییییی ام ده

از همین جا به برادر م آرش غفوری درگذشت خواهر و شوهر خواهرش رو تسلیت میگم ...منو در غم خودت شریک بدون

نامه ي مادر حمزه غالبی (رئیس ستاد جوانان میر حسین موسوی )

حمزه جان!

 آن لحظه که از خانه بیرون رفتی و گفتی نگران من نباشید گویی حس غریبی به ما گفت که نگرانت باشیم هنوز چشمان ما داشت رفتنت را نظاره می کرد که خبر آورند دستگیر شدی. به یکباره دیوار ها بر سرم خراب شد، چرا گذاشتم برود چرا ؟ شب تا صبح را همراه پدرت که با چشمان  سرخ و صورت سوخته از گاز فلفل سپري كرديم، ولی انگار غم دیگری وجودش را می سوزانید،اينکه چگونه در برابر چشمانم فرزندم را ربودند و من نتوانستم کاری بکنم به کدامین جرم و گناه! هر وقت به تو زنگ می زدم، می گفتم کاری داری، می گفتی برایم دعا کن. چگونه شبها و روزها برای سر زمین خود کارکردی تا خفتگان را بیدار کنی هر وقت می گفتم نمی توانید، می گفتی: ما سعی می کنیم مادر جان! اکنون 15 روز است که برایت دعا می کنم. نمی دانم اکنون در کجائی و چه می کنی آرزوی شنیدن صدایت دارم که دوباره بگوی: جانم! . . . . . . . 15 روز است که برایت دعا می کنم، هر شب خواب آمدنت می بینم خواب در آغوش گرفتنت. مادر جان! نمی دانم سالم هستی یا نه ؟

نمی دانم چه جرمی مرتکب شده ای که باید این چنین در زندان باشی آیا در  زندان هستی یا . . . . . . آنهایی که آدم می کشند با قرار وثیقه ای آزاد می گردند یا هر روز به دیدنشان می روند و می توانند وکیل داشته باشند اما تو چی؟ . . . . . تو که در اوج جوانیت فقط به اصلاح کشورت می اندیشیدی  بقول خودت تنها سرگرمیت خرید کتاب ها و خواندن آن بود .

هر صبح از خواب که بر می خیزم به دنبال کفشهایت می گردم و بعد از لحظه ای به خود می گویم راستی چقدرتو ساده ای ! حق من مادر نیست که بدانم فرزندم به چه جرمی 15 روز ، ودرکجا زندانی شده!

خدایا به غیر از تو هیچ پناهی و فریاد رسی نداریم صدایمان را فقط تو شنوایی و تو فریاد رس!

خدایا آه و فغان من به عرش تو می رسد

خدایا همچنان که به مادرم زهرا صبر دادی به من و فرزندم هم صبر بده

محضر مبارک مراجع عظام و علمای اعلام

با اهدای سلام، اینجانب اطمینان دارم که روند حوادث انتخابات ریاست جمهوری دهم را با دقت پیگیری کرده‌اید. اگر چه توسل به دروغ و استفاده‌ بی حساب از امکانات عمومی و دولتی برای تبلیغات یک‌سویه به سود نامزد حاکم به خوبی نشان دهنده عزم این گروه خاص برای پیروزی به هر قیمت و از هر راه ممکن بود، اما تصور تقلب در آرای مردم تا این اندازه و برابر انظار شگفت‌زده جهانیان از حکومتی که تعهد به عدالت شرعیه از ارکان اساسی آن شمرده می‌شود، برای کسی ممکن نبود.

امروز که با حیرت تمام شاهد چنین تصورات جسورانه در امانت مردم هستیم و تمامی راه‌ها برای احقاق حق بسته شده، مواجه شدن مردم مظلوم با سکوت علما و مراجع که ملجا راسخ این ملت شمرده می‌شوند، خسارتی بیش از یک تغییر در آرا را به دنبال خواهد داشت.

عواملی به بهانه‌های واهی با چوب و چماق و باطوم و شوک الکتریکی به جان اعضای ستادهای اینجانب و مراجعه کنندگان سرگردان و مبهوت از این وضعیت افتاده‌اند، در حالی که امیدی به کارایی قوه قضاییه محترم نمی‌رود زیرا جایی که دادستان کل کشور نتواند از سخن قانونی خود در پیشگیری از سخنرانی اضافی نامزد حاکم در سیما جلوگیری نماید، با چه ابزاری می‌تواند از این خشونت سیاه بازداری کند؟ به حسب وظیفه صیانت از آرای مردمی که اینک دچار چنین زیان عظیمی شده‌ا‌ند عرض حالی تقدیم و یادآور می‌شوم که شاید تذکر به جای شما به مسوولان مفید واقع شود.

ایاک و الظلم لمن لیس له الا الدعا
برادر شما - میرحسین موسوی

يا مقلب القلوب و الابصار

حول حالنا الي احسن الحال

اين روزها كه نه، ماههاست كه در اين فكرم برايتان نامه اي بنويسم، ولي نه از آن دست نامه هايي كه شما عادت به خواندنش داريد، در نامه ام از شما درخواستي ندارم.پس لازم نيست دست به جيب شويد .

آقاي احمدي نژاد ! تا حال شده فكر كنيد كه  چقدر خوشبختيد!

راستي راستي  خوش به حالتان

راستي شنيده ام ميخواهيد جلوي دوربين بنشينيد و بغض كنيد و اشك بريزيد و باندهاي فقر و فساد و ..را رسوا كنيد! به مردم نشان دهيد كه همه اين 4سال شما خواستيد و عدم هماهنگي مجلس و ساير نهادها با شما و هر 9 روز يك بحران نگذاشته است شما به وعده هايتان عمل كنيد! راستي يادم رفت : مهم تر از همه قيمت نفت! چرا اين 4سال از شانس بد شما انقدربهاي نفت كم شد؟!

پس واقعا خوش به حالتان كه ميتوانيد همه اين 4سال خدمت صادقانه را در مجال اندك فيلمي كوتاه ،گريه كنيد و مهم تر از همه سبك شويد!

راستي خوش به حالتان كه مي توانيد با اشك سبك شويد!

حتما شنيده ايد از دانشجوياني كه ستاره دار شده اند(چه  تركيب تكراريي ،نه؟) و ازحق تحصيل و خدمت به وطن منع شده اند؟

حتما با چشمهايتان (اگر اشكها وبيخوابيها بگذارند) ديده ايد كه دلارهاي مملكتي از جيب كشور ديگري سر در مياورند و تخلف 50درصدي از قانون بودجه اعلام ميشود و آب از آب تكان نمي خورد! واقعا  خوش به حالتان

از خودم بدم ميايد؛شما را نمي دانم . وقتي به خاطر مياورم اولين باري را كه شنيدم علي(ع) بعد از اينكه شنيد در قلمرو حكومتش خلخالي از پاي زني يهودي به زور گشوده اند ، بر صورت مباركش نواخت ومن كه شيعه اويم به راحتي از كنار دختركي مدرسه اي كه تارهاي بافته شده مويش از مقنعه مدرسه بيرون آمده بود را به زور سوار اتوبوس گشت ارشادش مي كردند، گذشتم!

شما كه من نيستيد! شما حتماعمق درد علي را  درك كرده ايد! كه ميتوانيد همه اين 4سال را با تكان دادن سري فراموش كنيد!

بگذريم! واقعا خوش به حالتان! دوستاني داريد مثل آقاي هاشمي ثمره و اقوامي مثل آقاي مشايي و مشاوريني مثل آقاي بذر پاش كه دلداريتان مي دهند كه مبادا خداي نكرده اندكي خاطرتان مكدر شود!آسوده بخوابيد آنها بيدارند!

نمي دانم از كدام گوشه خوشبختي هايتان بگويم كه حق مطلب را اداكرده باشم و خداي ناكرده ناشكري نبوده باشد؛
نامه هاي پر مغز براي رهبران جهان از كشورمان مخابره مي شود و هيچ جوابي به آنها داده نمي شود!يعني چرا؛ جوابشان را به صورت توهين در يك جلسه رسمي حضورا به خدمتمان اعلام مي دارند!

 راستي نتيجه همين نامه نگاري هاست كه يكي از نزديكانتان اعلام مي كند :مردم جهان آنقدر عاشق رييس جمهمور نهم ايران شده اند كه نام كوچك فرزندانشان را "محمود احمدي نژاد " مي گذارند! خوش به حالتان

خوش به حال شما كه نامتان رادرهمين فرصت و مجال 4ساله در تاريخ ثبت كرده ايد! راستي ديده ايد نامتان در كدام يك از فهرستهاي تاريخ ثبت شده؟ شما متناقضترين رييس جمهور جهان هستيد! شما به راحتي مي توانيد كسي را كه به آغوش بكشيد كه روزي مهمترين متحد دشمن مرز و بومتان(صدام حسين) بوده و با او كلي عكس يادگاري داشته! خوشبختي بزرگي است كه شما هم با هوگو چاوز عكس يادگاري داريد!

به خدا به خوشبختي شما حسادت نمي ورزم! ولي راستش را بخواهيد حسرت مي خورم! حسرت بي شمار" آبهاي رفته از جوي را "

از روي همين حسرت است كه مي بينم شما چقدر خوشبختيد: چه كسي جز شما ميتواند به جاي جاي ميهنش سفركند از ولي نعمتان خود عريضه بگيرد و صدقه  كف دستشان بگذارد؟چه كسي جز شما ميتواند طرحهاي ديربازده را با هاله اي سبز يك شبه به بهره برداري برساند و به پايتختت برگردد؟چه كسي جز شما؟

به شما تبريك مي گويم كه فقر را به عادلانه ترين شكل تقسيم كرده ايد! بي تعهدي به قانون را باب كرديد و ملك و ملت را عرض 4سال آباد كرديد!

آقاي دكتر احمدي نژاد، بگذاريد اعتراف كنم كه در اين 4سال اگر تنها يك نفر احساس خوشبختي كرده باشد؛بي شك آن شما بوده ايد!

به خوشبختي خود ايمان داشته باشيد! شك نكنيد! كيست كه براي استقبالش دانش آموزان را از پشت نيمكتهاي مدرسه به جاده مرگ دعوت كنند؟ و به رسم ميهمان نوازي قرباني چشمگيري مثل جان يك دانش آموز را فداي قدومتان كنند؟

 اين خود عين خوشبختي است كه شما نمي دانيد مادر يا مادران دلسوخته اشان پشت سر چه كسي آه مي كشند؟

سخن كوتاه كنم! خوش به حالتان كه تا همين امروز لبخندهايتان بشارت وجدان راحتتان را مي دهد و خوش به سعادتتان كه شعارتان "مي خواهيم؛مي شود" است!

مي دانم كه "ميخواهيد" جلوي دوربين اشك بريزيد و 4 سال گذشته را از ياد مردم ببريد و براي 4سال بعد براي تداوم خوشبختي اشان قول بدهيد كه "خواهد شد"! از اشكهاي شما معلوم است كه مي شود هم در دل به ريش مردم خنديد و هم در ظاهر اشك ريخت.مي دانم كه مي توانيد! چون شما خوشبختيد!!!!!

سحر گلكاري حق

فکر می کند و بالاخره انگشتانش روی کیبرد تکان می خورند و می نویسد:

"چگونه می شود از عشق اجتناب کرد؟"

روی جمله تمرکز می کند و هزار دلیل می یابد تا جمله را عوض کند... اصلا به عشق اعتقاد دارد؟! خیلی وقت بود که امیدی به وجود این افیونگر رویایی نداشت. خواست جمله را با بک اسپیس پاک کند اما تردید کرد... "بذار بنویسمش... نوشتنش دلیل به اعتقاد داشتن من به اون نیست!" اما خودش می دانست که به کدام دلیل آن را پاک نکرد... جواب آن برایش خیلی مهم تر از مخفی کردن احساسش از غرورش٬ اعتقاداتش و چشم دیگران بود.

نوشت و دوباره فکر کردن به جواب آن را از سر گرفت!

از طرفی از نوشتن و فکر کردن به آن می ترسید و نمی خواست باور کند که انگار دایم چیزی در دلش فرو می ریزد! که درمانده شده و به دنبال راهی برای فرار کردن از چیزی ست که از آن می ترسد در حالیکه ادعا می کند وجود ندارد!

شاید چون دلش نمی خواست وجود داشته باشد... هرگز نمی پنداشت این طور عجیب! درگیر آن شود... "این دیگه چه جورشه؟" دایم از خود می پرسید. قلب لعنتی اش را ناسزا می گفت. می خواست با آن تا همیشه قهر کند و تنهایش بذارد... "این دل که دل نیست! دردسره" می ترسید! و باز می اندیشید:"راه فرار از عشق چیست؟ راه گریز؟ من از عشق می ترسم. از اینکه کنترلم به جای عقلم دست قلبم باشه... من از دیوانگی می ترسم... من از دل تنگی های عشق بیزارم... من اصلا نمی خوام عاشق بشم! می خوام یک کم آدم باشم... می خوام رها باشم... رها! من از بندهای اسارتش متنفرم... من نفرت رو بیشتر از عشق دوست دارم. لااقل یه جاهایی بهت کمک می کنه... اما این واژه لعنتی عشق چی؟!!"  اما چه گریزی... چه گریزی از این سیال افسونگر؟!!

یاد شعر فروغ افتاد..."آری آغاز دوست داشتن است... گرچه پایان راه ناپیداست........" بقیه اش را که در ذهنش مجسم بود و می دید را نخواند. چشم هایش را بست و فکر کرد:"پایان راه عشق همیشه پیدا بوده!...نه٬ من با تمام عشقی که به فروغ و شعرهایش دارم این شعرش را دوست ندارم... خودفریبی!اصلا برای چی دارم به این مزخرفات فکر می کنم...! منی که هزارتا کار دارم.... "